Naar de teampagina 

H1: Een te krappe carport en slechts één punt!
(8-1-2009)

Na een paar weken rust (voor ons en voor de bus) is het altijd weer spannend om te kijken of we onze stoere Wevobus in beweging kunnen krijgen. En ja hoor, starten, lopen. De eerste horde is genomen. De standkachel aan, is het straks lekker warm op weg naar Ootmarsum. Een snelle kop koffie, instappen, en.… niks. Geen sjoechem. Heeft de standkachel toch iets teveel gevergd van de accu. Snel met z’n allen duwen, voordat iemand deze beschamende vertoning ziet, in z’n twee, koppeling op laten komen en, gelukkig, hij rijdt!

Op weg dus naar Ootmarsum, tegen de ploeg van Rob, onze trainer (en hun trainer en coach). Set Up staat tweede en daarmee ver boven ons, maar toch knepen ze hem wel een beetje tegen zo’n rare ploeg als de onze.

Het was een gezellig Weerseloos-Ootmarsums onderonsje. Wevo heren 1 op veld 1, Wevo heren 2 op veld 2 en Wevo dames 4 op veld 3. Onze opstelling was enkele weken geleden al bekend, omdat Mark, Arjan en Perry alle drie besloten hadden om te gaan skiën. Daarmee waren voor Ronald de mogelijkheden om invloed uit te oefenen beperkt tot het aanvragen van time-outs.

De eerste set kwamen we niet goed uit de startblokken. Set Up nam al snel een voorsprong. Langzaam aan wisten we in de loop van die set wel dichterbij te komen, maar niet voldoende om eerder dan zij bij de 25 aan te komen. Met 15-25 ging de eerste set verloren. De tweede set begonnen we beter te draaien. Daarmee, en door nog wat andere zaken, nam de ergernis aan de overkant van het net toe. Vooral toen Ivo voor de derde keer in deze set serveerde voordat de scheidsrechter had gefloten, was het commentaar van de Ootmarsumse mannen niet van de lucht. En die derde keer deed Ivo dat niet eens bewust! Die keren daarvoor wel… Hoe het ook zij, die tweede set pakten wij met degelijk en wat sneller spel met 25-20.

Helaas konden we die goede lijn in de derde en vierde set niet doortrekken. De coach van Set Up had inmiddels een paar keer gewisseld en er stond nu een degelijker spelend Set Up tegenover ons. Vooral hun nummer 5 begon erg veel en hard te scoren. Geen ballen om met je gezicht tegen te houden, of wel Tom? We slaagden er die twee laatste sets niet meer in om echt gevaarlijk te worden en zagen deze sets met 14-25 en 18-25 naar de tegenstander gaan.

Maar het ergste moest nog komen, de terugreis! Starten deed de bus nu direct, dat was het probleem niet. Maar onze nieuwe chauffeur (uit privacyoverwegingen noem ik zijn naam niet en als ik dat wel zou doen, zou ik de komende wedstrijden aan de kant moeten beginnen) is niet gewend om te rijden in een auto waar je handmatig van de ene naar de andere versnelling gaat en dit, gecombineerd met een niet alledaags schakelpatroon, leverde een hoop commentaar op. Bij het Trefpunt aangekomen kwamen we tot de conclusie dat de speciaal voor onze bus geplaatste carport niet aan onze verwachtingen voldeed. Jammer hoor, een gemiste kans voor het Trefpuntbestuur om iets terug te doen voor een aantal vaste klanten.

H1: lijn dicht op de muur=foute serves=nederlaag=troost bij de mac
(11-12-2009)
Vrijdagavond is niet onze meest favoriete avond om een potje te ballen, maar als je pas om 21.15 uur in Sint Isidorushoeve hoeft te spelen, is er in ieder geval geen reden om je na je werk naar de sporthal te haasten. Tijd genoeg dus voor een kop koffie in ’t Trefpunt en dan hop de bus in. Zonder Perry, geblesseerd aan zijn pols, maar daardoor pasten we tenminste allen in de bus. Chauffeur Ivo liet onderweg nog even zien hoe je drempels hoort te nemen en mede daardoor arriveerden we ruim op tijd in de sporthal. Sporthal? Eerder een sporthalletje. Een mooie ruime kantine, maar een verrekte klein speelveld. Speciaal voor iedereen met een grotere schoenmaat dan 42 hadden ze een extra achterlijn getrokken, zodat je niet continu voetfout zou maken.

Tijdens het inslaan diende zich al het eerste akkefietje aan. De coach van de tegenstander dacht dat hij ongestraft een meter voor het net kon gaan staan op de plek waar wij stijgjes wilden gaan slaan. Onverstandig van hem, vooral als Ivo aan de beurt is. Hij kreeg een keihard geslagen bal in zijn nek en vond dat hij nog het recht had om boos op ons te worden ook. Dat zagen wij toch iets anders.

We begonnen nogal wisselvallig aan de eerste set. Met name serveren ging erg moeizaam. Het lukte ons niet om met de service druk te zetten en daarnaast ging deze veel te vaak fout. Dat bleek een euvel te zijn dat zich niet alleen in die eerste set manifesteerde, maar waarvan we de hele wedstrijd last hielden. Zou dat door die dubbele gele lijn komen, of door die muur die nogal dicht achter het veld stond? Hoe dan ook, we slaagden er niet in om deze set naar ons toe te trekken (16-25 verlies).

Ondanks een paar wissels gaf de tweede set hetzelfde beeld te zien. Er werd bij vlagen wel leuk gevolleybald, maar we wisten niet echt een vuist te maken. Het matige optreden van de eerste scheidsrechter deed onze stemming ook geen goed. Gelukkig vielen zijn vergissingen net zo vaak in ons voordeel uit als in ons nadeel, dus een reden om ons op te winden hadden we eigenlijk niet eens. Toch deden we dat wel, maar het hielp niet. Met 20-25 ging ook deze set naar Isivol.

De derde set gebeurde er weer van alles. Vooral Richard wist die set goed te scoren, soms vanuit vrijwel onmogelijke hoeken (met “dank” aan Tom, de spelverdeler in die set). Deze set wisten we echter wel winnend, zij het nipt, af te sluiten (26-24). De vierde set namen we ons voor om nou eindelijk eens fatsoenlijk te gaan serveren en in ieder geval niet fout. De eerste die zijn kunsten op dit gebied mocht gaan tonen, was Ivo. En jawel, hij serveerde rechtstreeks tegen de achtermuur. Dat was tekenend voor die laatste set, waarin we uiteindelijk toch wel kansloos met 17-25 ten onder gingen.

Zo’n verre uitwedstrijd geeft je voldoende tijd om op de terugweg eens na te praten en dat deden we dan ook. Toegegeven, het ging niet aldoor over de wedstrijd, maar soms kwam deze nog wel eventjes ter sprake. Totdat we in Hengelo (O) de Mc-Drive inreden. Het was al na sluitingstijd, maar ze hadden in de gaten dat ze nog iets aan ons konden verdienen. En meneer McDonalds zag kans om zijn salades in onze bus te kieperen, voordat deze over hun houdbaarheidsdatum zouden gaan. Nu scoor je bij ons meer punten met een paar hamburgers, kipnuggets en wat friet, maar het was goed bedoeld.

Omdat we onze bus graag netjes willen houden (en het Hengelose milieu ook) slalomde Ivo over de stoep en het fietspad naar een prullenbak die volledig gevuld werd achtergelaten. Na voor een enkel rood stoplicht nog even gewacht te hebben (nee, niet voor allemaal), werd de bebouwde kom verlaten en de weg naar Weerselo vervolgd. Ruim na middernacht kwamen we daar aan om te moeten constateren dat Henk niet op ons had gewacht. De teleurstelling was groot. Een aantal van ons besloot daarop de avond af te sluiten (of de nacht te beginnen) bij de Troll en de rest droop af naar moeder de vrouw.

Dit jaar hebben we nog één pot te gaan. Het streven is om de jaarwisseling op minimaal de huidige zevende plek te gaan vieren.

H1 ten onder op de UT (16-10-2009)

Net als heren 2, dames 2 (en een dag later nog veel meer Wevo-teams) moesten wij aantreden tegen Harambee, spelend in de hallen van de Universiteit Twente. We vertrokken op tijd (de bus vertrekt nu eenmaal altijd op tijd) om voldoende gelegenheid te hebben voor een bak koffie en een uitgebreide warming up (en niet omdat ons vervoermiddel langzaam zou zijn, zoals in een verslag elders op deze site wordt gesuggereerd. Als het moet, overschrijden we makkelijk de maximum snelheid, binnen de bebouwde kom althans). Het was lekker warm in de bus en de voorruit was dan ook al snel de enige ruit waar je nog een beetje doorheen kon kijken. Moet voldoende zijn. Na een beetje rommelige warming up (er moesten nog wat mannen plassen. Dat deden we per tweetal, want stel je voor dat je de weg naar het speelveld niet meer terugvindt) begon de wedstrijd zonder Daniël en met Tom & Jerry, eh Perry aan de kant. Helaas haalden we die eerste set lang niet het niveau van de laatste thuiswedstrijd. Het leek ook wel of er minder hard gewerkt werd en onze servicedruk en pass waren onder de maat. Harambee was wel bereid om daar gebruik van te maken en trok die set met 25-17 naar zich toe. Ook de tweede set wisten we niet echt een vuist te maken. We keken al snel tegen een behoorlijke achterstand aan en wisten niet meer in de buurt van de tegenstander te komen. Op 24-14 achter maakten we een fout en verlieten we het speelveld. Dit tot grote ergernis van de eerste scheidsrechter die ergens aan de overkant van het net (als enige) een fout van de tegenstander had geconstateerd. Gelegenheidsaanvoerder Ivo moest zich bij hem melden en kreeg te verstaan dat wij in het veld moesten blijven en door moesten spelen, omdat hij vóór ons had gefloten. "Dat is dan de eerste keer in deze wedstrijd" was Ivo’s reactie… Met 25-15 trok Harambee die set alsnog naar zich toe en pas in de derde set kregen we een beetje grip op de tegenstander. De servedruk was beter, de pass was voldoende en aanvallend kwamen we er eindelijk door. Vooral Richard wist ze goed te raken in deze set. Met 16-25 ging deze set naar ons. De set daarna bleven we redelijk goed spelen en bouwden we ook een voorsprong op van een paar punten die we lang wisten vast te houden. Herbert maakte een verkeerde keuze toen de eerste scheidsrechter en de tweede scheidsrechter ongeveer tegelijk op hun fluit bliezen. De eerste scheids floot voor de opslag (uit te voeren door Herbert) en de tweede floot voor een time-out (tenminste, dat dacht Herbert). De bal dan opgooien en op het puntje van je neus laten landen is op zo’n moment niet de beste keuze en deze actie betekende een gratis punt voor de overkant. Pas aan het einde van die vierde set kwamen we onder druk te staan door een erg goede sprongservice van één van de Harambee-mannen. Wat we ook probeerden, Ronald gebruikte in die fase twee time-outs en paste twee wissels toe, de man bleef scoren. Dit resulteerde in een 25-22 verlies en daarmee eindigde de wedstrijd in een 3-1 nederlaag. Een beetje schlemielig, want voor ons gevoel lag een beslissende vijfde set binnen handbereik. In de kantine van het universitair sportcentrum en later in de bus en in ons eigen Trefpunt probeerden we deze nederlaag met een beetje bier weg te spoelen. Dat lukte ons redelijk. Met behulp van dames 4 (dames, nog bedankt!) kon Tom de volgende dag als coach alsnog wraak nemen. Dames 4 hakte Harambee 4 met 4-0 in de pan.

H1: en nu dus de volle winst!!!!
(10-10-2009)

We begonnen zonder Perry, die ziek thuis zat (Perry, beterschap gewenst!), maar met twee coaches. Ronald zat voor zijn werk in Madrid, maar heeft speciaal voor ons (toch?) een vlucht eerder naar huis genomen. Trainer Rob was al gevraagd om in te vallen en die nam dan ook de klus op zich om ons naar de overwinning te coachen. We begonnen erg goed. Met lastige services wisten we de mannen van Holyoke goed onder druk te houden, zodat er aanvallend bij hen maar weinig van gebakken werd. Bij ons liep die eerste set eigenlijk alles goed, zodat deze verdiend met 25-13 naar Wevo'70 ging.

De tweede set speelden we nog steeds wel redelijk, maar de tegenstanders kwamen langzaam in hun spel en wisten gaandeweg de set een voorsprong te nemen. De voorsprong werd zelfs zo groot, dat het erop leek dat wij deze set niet meer konden winnen. Punt voor punt wisten we ons echter letterlijk terug te knokken. Er werd geweldig gestreden voor elke bal en het publiek zat op het puntje van zijn of haar stoel. De vreugde was groot toen we ook die tweede set naar ons toe wisten te trekken (28-26).

De derde set verliep bij vlagen chaotisch. Leren de meeste volleyballers bij de mini´s al dat er aan je eigen kant doorgedraaid moet worden als je de service terughaalt ('side out' noemen ze dat zo mooi), zo niet heren 1 van Wevo'70. Maar liefst twee keer vergaten we dit. De tegenstanders hadden dit één keer door, de scheidsrechters niet. Ach, het paste wel in het beeld van de wedstrijd zullen we maar zeggen. In deze derde set speelde Herbert een unieke aanvalsvariant op mid. De afspraak was een stijg achter, maar de spelverdeler stond wat ver naar rechts, zodat Herbert toch maar aan de voorkant sprong. Maar omdat Tom verkeerd om stond, werd het toch een stijg achter. Volg je het nog? Herbert scoorde deze wonderlijke bal wel! De set ging uiteindelijk verdiend met toch wel ruime cijfers naar ons (25-12).

Tussen de derde en de vierde set kwam het tot een opstootje. De coach van Holyoke bleef wat lang hangen aan zijn kant van het speelveld, waar wij met z'n allen naar toe liepen. Waarschijnlijk begon de frustratie bij hem toe te slaan, want de wedstrijd daarvoor had hij de dames van Holyoke ook al naar een vier-nul verlies gecoacht (tegen dames 2 van Wevo). Hij bleef een beetje provocerend in de weg staan en wij waren wel bereid om daarop te reageren. Na een duwtje van een Wevo-speler kreeg hij ook nog een lading water over zich heen. Het opstootje werd gesust, maar we begonnen die laatste set wel met een gele kaart en daardoor met één punt achter. Eigenlijk wel terecht. Het mocht gelukkig de pret niet drukken. Ook die vierde set bleven we hard werken en vechten voor elke punt. Het werd beloond! Met 25-21 was de 4-0 overwinning een feit.

Op naar de volgende wedstrijden. Aanstaande donderdag (op onze trainingstijd) een bekerwedstrijd en daarna op vrijdagavond uit tegen Harambee. Eens kijken of we onze vierde plaats op de ranglijst een tijdje kunnen vasthouden!

Wevo Heren 1 wint, maar gaat toch achteruit!
(3-10-2009)

Na een onnodige vier nul nederlaag bij de eerste thuiswedstrijd stond afgelopen zaterdag de eerste uitwedstrijd van deze competitie op het programma: Krekkers, Harbrinkhoek. En dat betekent olie verversen, remmen nakijken, verlichting controleren, etc. De bus moet ons uiteraard zonder mankeren naar iedere uitwedstrijd kunnen brengen. Alleen de radio deed een beetje raar, vonden de mannen die voorin de bus zaten. Aan welke knopjes Arjan ook trok of draaide, er kwam niet het door hem gewenste geluid uit het ding. Pas ver buiten Weerselo drong het tot hem door dat er een afstandsbediening bij de radio hoort. En die doet het prima, vraag maar aan Richard!